ادعای نادرست درباره حمله به مدرسه میناب با موشک پاوه سپاه

در برخی پست‌هایی شبکه‌های اجتماعی ادعا شده موشکی که در ویدیوی حمله به مدرسه میناب دیده می‌شود، تاماهاوک نیست و موشک پاوه سپاه است. کاربری به نام alireza.ottawa این ادعا را در پست‌های متعددی مطرح کرده است (لینک۱، لینک۲).

این ادعا نادرست است. البته این اولین‌بار نیست که ادعایی از این دست مطرح می‌شود. از همان روزهای اول جنگ نیز این موضوع مطرح شده و در گزارش مفصل فکت‌نامه درباره حمله موشکی میناب به آن اشاره شده بود.

موشکی که در یکی از ویدیوها این کاربر ادعای می‌کند که «پاوه» است، در واقع موشک پاوه نیست، بلکه یکی از نسخه‌های مشتق‌شده از موشک ضدکشتی C-802 ساخت چین است که مدل‌های مختلف آن در صنایع نظامی جمهوری اسلامی ایران تولید شده‌اند (بایگانی).

از جمله ادعاهای مشابه که همان روزهای اول مطرح شد نیز ادعای مت تاردیو، فعال رسانه‌ای آمریکایی بود که متخصصان به‌طور مفصل به آن پاسخ داده‌اند و رد کرد‌ه‌اند. آنها توضیح دادند که در موشک کروز Kh-55 و نسخه‌های ایرانی مشتق‌شده از آن، ورودی هوای موتور زیر بدنه قرار دارد؛ تنها استثنا مدل «کاوه» است که ورودی هوا روی بدنه تعبیه شده است. این ویژگی در موشک تاماهاوک وجود ندارد.

از موشک‌های کروز نیروهای جمهوری اسلامی چه می‌دانیم؟

موشک‌های مورد اشاره که در زرادخانه کروز جمهوری اسلامی قرار دارد از خانواده سومار هستند که از موشک روسی Kh-55 الگوبرداری شده و تحت نام‌ها و مدل‌های مختلف تولید شده‌اند که به این شرح هستند:

1. پروژه مشکات: پروژه «مشکات» در سال ۱۳۹۱ به عنوان اولین تلاش برای بازسازی این تکنولوژی اعلام شد که در نهایت به خانواده «سومار» ختم شد.
2. موشک سومار
3. موشک هویزه
4. موشک پاوه
5. موشک عاصف (نسخه هواپرتاب)

برای مقایسه دقیق‌تر، موشک‌های کروز Kh-55 (روسی)، تاماهاوک (آمریکایی) و پاوه (ایرانی) از نظر ظاهری شباهت‌های قابل توجهی دارند اما تفاوت‌های کلیدی نیز در آنها دیده می‌شود. Kh-55 و مشتقات آن (مانند سومار و پاوه) بدنه‌ای استوانه‌ای با قطر حدود ۰/۵۱ متر و طول نزدیک به ۶ متر دارند؛ موتور توربوفن/توربوجت آن‌ها اغلب به صورت تاشو یا خارجی (در پاوه بالای بدنه) قرار می‌گیرد و بال‌های تاشو در حدود ۴۰-۴۵ درصد طول بدنه از دماغه باز می‌شوند. تاماهاوک نیز ابعاد مشابهی (طول حدود ۵/۵۶-۶/۲۵ متر، قطر ۰/۵۲ متر) دارد، اما بال‌های آن تقریباً در وسط بدنه (۴۹-۵۰ درصد) قرار گرفته و موتورش داخلی‌تر است که ظاهر صاف‌تری به آن می‌دهد.

از نظر سیستم‌ها، هر سه زیر صوت و کم‌ارتفاع (زیر ۱۰۰-۱۱۰ متر) پرواز می‌کنند و از هدایت اینرسیال + TERCOM (تطبیق نقشه زمین) بهره می‌برند. Kh-55 اصلی برد حدود ۲۵۰۰ کیلومتر با کلاهک هسته‌ای یا متعارف دارد و پاوه (از خانواده سومار/Kh-55) برد ۱۶۵۰ کیلومتر با قابلیت تغییر هدف در حین پرواز، حمله swarm (هماهنگی گروهی) و مانور ۳۶۰ درجه ارائه می‌دهد. تاماهاوک با برد ۱۶۰۰-۲۵۰۰ کیلومتر (بسته به نسخه) از GPS، DSMAC و قابلیت reprogram در پرواز پیشرفته‌تر است و دقت بالاتری دارد. در کل، Kh-55 و پاوه بیشتر بر پایه طراحی شوروی و ارزان‌تر/بومی‌سازی شده‌اند، در حالی که تاماهاوک سیستم‌های هدایت دقیق‌تر و چندمنظوره‌تری دارد.

از نظر ظاهری این موشک‌ها تقریبا مشابه موشک کروز تاماهاوک هستند، با این تفاوت که موتور موشک‌های تولید شده بر اساس خانواده Kh-55 در بخش زیرین و انتهای بدنه، در یک بخش غلاف مانند قرار دارد و از نظر طولی کمی از تاماهاوک بلندتر است. از این رو بر اساس ظاهر می‌توان گفت احتمال اینکه این پرتابه در میناب از خانواده موشک‌های ساخت ایران باشد، کمتر از تاماهاوک است.

از این رو فکت‌نامه به این ادعا که بر اساس ویدیوی حمله به مدرسه میناب، این حمله با موشک پاوه سپاه انجام شده، نشان «نادرست» می‌دهد.