
مطبوعات و رسانهها
نشریات چاپی و آنلاین
گلشیفته فراهانی در مصاحبهاش مخالف دخالت نظامی خارجی برای دموکراسی بوده و به تجربه عراق، افغانستان و لیبی اشاره کرده است.

نادرست

برخی از سایتهای خبری در ایران و همچنین حسابهای کاربری مانند سپاه سایبری پاسداران ادعا میکنند گلشیفته فراهانی، بازیگر ایرانی، در مصاحبه با «تلویزیون فرانسه» گفته است به دخالت خارجی برای آوردن دموکراسی اعتماد ندارد و به وضعیت چند کشور از جمله عراق، افغانستان و لیبی اشاره کرده و گفته است بعد از حمله آمریکا، در این کشورها هرج و مرج به وجود آمده است.
مثلا در سایت خبر فوری ادعا شده فراهانی گفته: «من به دخالت نظامی خارجی برای آوردن دموکراسی اعتماد ندارم. این روش هیچوقت واقعاً کار نکرده است.»
در تلگرام، کانال خبر فوری هم علاوه بر این ادعا اضافه شده: «به اتفاقاتى كه تو عراق، افغانستان، ليبى افتاد نگاه کنید، حکومت ها سقوط کردند ولى بعدش چه شد؟ سالها هرج ومرج، خلا قدرت، جنگ داخلى، تروريسم...»
این نقل قولها در اینستاگرام (لینک اول) و در شبکه اجتماعی X (لینک) هم بازتاب داشته است.




بررسی فکتنامه نشان میدهد این ادعاها جعلی است و گلشیفته فراهانی در این مصاحبه چنین جملههایی به زبان نیاورده است.
گلشیفته فراهانی روز دوم فوریه ۲۰۲۶ در بخش خبری ساعت ۲۰ تلویزیون فرانسه، به سوالاتی درباره وضعیت اعتراضها در ایران پاسخ داد.
فراهانی درباره شرایط ایران میگوید:
«انگار ما تبدیل به جنازه شدهایم. انگار روحمان از بدنمان جدا شده، در یک وضعیت جمعی درباره ایران؛ ما دیگر وجود نداریم. بدن من اینجاست، اما روحم جای دیگریست. دیگر نمیخوابیم. دیگر وجود نداریم. انگار به عزاداری با مردم ایران پیوستهایم، چون یک نوع انفجار خاص خشونت وجود دارد. سؤال این است: چه کسی از آنها (حکومت ایران) حمایت میکند؟ چه کسی اجازه میدهد این آدمها بعد از چنین خشونتی همچنان در قدرت بمانند؟ سازمان ملل متحد… امروز «سازمان ملل متحد» یعنی چه؟ وقتی ترامپ میخواهد سازمان مللِ مخصوصِ خودش را داشته باشد؟ مسئله همین است؛ اینکه دنیا چطور اینقدر رها و بیمهار شده، و چطور چنین رژیمی میتواند بعد از این همه خشونت همچنان در قدرت بماند. دیگر کسی نیست که ما نشناسیمش و عزیزی را از دست نداده باشد. همهمان کسی را میشناسیم که کسی را از دست داده. انگار در تمام خیابانهای تهران، در هر کوچه، کسی هست که عزادار است. آمارها وحشتناکاند. میگویند سی هزار نفر، اما آنجا میگویند خیلی بیشتر است. و این ایران است؛ نمیشود به آمار دقیق دست پیدا کرد. این یک فاجعه است. واقعیت این است که من بیش از هر زمان دیگری باور دارم اگر پای منافع غرب یا کشورها در میان نباشد، هیچ مداخلهای هم در کار نخواهد بود. حالا سپاه پاسداران را در فهرست تروریستی گذاشتهاند؛ آیا واقعاً چیزی تغییر کرده؟ یا فقط دعوای منافع است؟ در نهایت، چه کسی قرار است یک ملت را نجات بدهد؟ در سیاست جهانی، فقط منافع تعیینکنندهاند.
گلشیفته فراهانی در پاسخ به سوال مربوط به مداخله نظامی میگوید: «من چیزی که سعی میکنم انجام بدهم این است که تصویر کلی را ببینم. ترامپ ونزوئلا را دارد. دیگر نیازی به نفت خلیج فارس ندارد. ترامپ به اروپا و چین فشار میآورد. و حالا در اروپا زیاد درباره گرینلند و همه اتفاقاتی که در سطح جهان میافتد صحبت میشود. اما محور همه اینها ایران است. ایران، گذرگاه است؛ کریدور میان آسیا و غرب. همیشه همینطور بوده. یک ملت عظیم است، یک تمدن بزرگ. ترامپ فقط میخواهد ببیند منفعت کجاست. او بدهیهای عظیمی به سعودیها دارد، به پترو دلارها، به قطریها. او فقط میخواهد بداند چطور میتواند بدهیهایش را بپردازد. و حالا از این لحظه استفاده میکند تا فشار بیاورد و در نهایت تبدیل به یک امپراتور شود. مردم ایران با دست خالی روبهروی یک هیولای مهارنشدنی ایستادهاند. اما سؤال این است: اگر ترامپ به ایران حمله کند، آیا ایران به مردم ایران بازگردانده میشود؟ او چرا این کار را بکند؟ برای منافع خودش. ایران ممکن است مورد حمله قرار بگیرد، اتفاقات زیادی ممکن است بیفتد. اما سرنوشت ایران چه خواهد شد؟ ایران تبدیل شده به یک شیءِ طمع؛ مثل یک گنج که همه میخواهند تکهای از آن را داشته باشند. اما وقت آن رسیده که ایران به مردم ایران برگردد؛ به این ملت شگفتانگیز. من فکر میکنم امروز دیگر سؤال این نیست که آیا این رژیم سقوط میکند یا نه. مصدق با کودتای ۱۹۵۳ سرنگون شد. شاه ایران، که چیزهای زیادی به ایران داد، این مرد بزرگ، او هم به دست آمریکاییها سرنگون شد. حالا سؤال این است: اگر این رژیم سرنگون شود، آیا ایران واقعاً آزاد خواهد شد؟ یا فقط تبدیل میشود به یک شیءِ طمع برای همسایگان یا آمریکاییها؟ امروز درباره نفت، گاز و لیتیوم ایران صحبت میکنند، اما منبع واقعی ایران مردمش هستند. همین مردم بودند که هزاران سال غرب را روشن کردند. ایران فقط نفت و گاز و منابع معدنی نیست. ایران جاده ابریشم است؛ پلی میان آسیا و غرب. ایران مردمش است. و من باور دارم که این مردم شایسته آزادیاند و اینکه خودشان درباره سرنوشتشان تصمیم بگیرند.»
خیر. این ادعاها که او در این مصاحبه گفته «من به دخالت نظامی خارجی برای آوردن دموکراسی اعتماد ندارم. این روش هیچوقت واقعاً کار نکرده است.» درست نیست.
او همچنین به عراق، افغانستان و ليبى و بحث سالها هرج ومرج، خلا قدرت، جنگ داخلى، تروريسم اشارهای نکرده است؛ نقل قولهای جعلی که به نقل از او به ترجمه این مصاحبه اضافه شده است.
فکتنامه نیز به این ادعا که «گلشیفته فراهانی در مصاحبهاش مخالف دخالت نظامی خارجی برای دموکراسی بوده و به تجربه عراق، افغانستان و لیبی اشاره کرده است.» نشان «نادرست» میدهد.